Znacie te filmy, w których wszyscy mieszkańcy miasta zapadają na jakąś tajemniczą chorobę, epidemia się rozprzestrzenia, chaos ogarnia cały kraj, koniec cywilizacji jest bliski? Tym razem wszystko się zaczyna w Gdańsku.
wtorek, 26 lutego 2013
sobota, 23 lutego 2013
Być, albo nie być - oto jest pytanie! Co? Eeee tam, gadanie - powiedzcie mi lepiej, jak wydłużyć dobę! Od kilku dobrych lat zamawiam na święta u Mikołaja czasowstrzymywacz (na zmianę z teleportem, żeby nie pomyślał, że jestem monotematyczna). Dostałam skarpetki, gacie z golfem i roczny zapas psiej karmy (mam kota). Na czasowstrzymywacz ciągle czekam. Pomyślałam, że w zasadzie to nie zaszkodzi jak w międzyczasie przeczytam jakąś mądrą książkę.
czwartek, 21 lutego 2013
Przechadzam się Mariacką i przeżywam de ja vu. Spoglądam na dachy kamienic, choć jeszcze nie wiem, czego mogłabym tam szukać. To samo czuję, gdy zapuszczam się w betonowy las bloków na Żabiance. Mija chwila, zanim uświadamiam sobie, że już tu kiedyś byłam.
Nie ma lepszego sposobu na zwiedzanie, jak przeczytanie książki, której fabuła rozgrywa się w danym miejscu. Zwykły spacer śladami bohatera dobrej powieści nabiera nowego wymiaru. Tak, byłam tu już wcześniej. W momencie, gdy moja wyobraźnia rysowała topografię miejsca wydarzeń podczas lektury.
środa, 20 lutego 2013
Zacznę poetycko. Kultura to dumnie brzmi, ale gdyby należało wyjaśnić, co się na tę kulturę składa, to chyba byłby problem. Spróbuj sobie wyobrazić Drogę Mleczną - Galaktykę, składającą się z miliona drobnych elementów (gwiazd, planet i innych tworów). Ta Droga Mleczna jest właśnie kulturą.
Mój debiut przy mikrofonie (fot. własne)
A my, dokładniej - nasze działania, jesteśmy jej częścią składową. Bowiem każdy z nas, w mniejszym lub większym stopniu, jest twórcą. Lubię inicjatywy, które doceniają nowe pomysły działań. Jedną z nich jest KaWa (Kulturalna Wymiana), cykliczne spotkania w Instytucie Kultury Miejskiej w Gdańsku.
niedziela, 10 lutego 2013
poniedziałek, 4 lutego 2013
W pierwszej kolejności moją uwagę przyciągnęła okładka. Minimalistyczna i wymowna zarazem, owiana tajemnicą, którą koniecznie musiałam zgłębić. Od czasów "Tato" Whartona każdy tytuł, który choćby w najmniejszym stopniu mi się z nim kojarzy, jest skazany na moje towarzystwo. Tym razem znów się zawiodłam... Na sobie.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
